Weblog Jochem Dijkstra

De Groningse Kredietbank helpt je graag verder!

Een mevrouw is blij met haar nieuwe tuinstoelen en is helemaal klaar voor de lente. Leuk zou je zeggen, totdat blijkt dat ze de stoelen heeft betaald met een lening die door de Groningse Kredietbank is verstrekt.

Met verbazing lees ik op de achterzijde “Hebt u ook wel eens te maken met onverwachte tegenvallers? Of extra geld nodig voor leuke aankopen?”. Dit soort aanmoedigingen om geld te lenen worden in mijn wijk (sinds 2007 bekend als Vogelaarwijk) blijkbaar huis aan huis bezorgd uit naam van de gemeente.

Het is toch schandalig dat mensen lekker worden gemaakt met een lening voor nieuwe stoelen of ‘leuke aankopen’? En al helemaal als dit vanuit een organisatie komt die als doel heeft om mensen met schuldproblemen te helpen! Daarnaast miste ik nog de tekst “geld lenen kost geld” die je tegenwoordig te pas en te onpas bij iedere radio reclame hoort. Sinds april 2009 moeten bedrijven die leningen aanbieden namelijk verplicht melden dat lenen geld kost. Alleen hypotheekverstrekkers ontkomen aan deze regel...en blijkbaar staat de gemeente Groningen hier ook boven.

Omdat ik toch benieuwd was hoeveel het nu kost om geld te lenen voor een leuke aankoop (bijvoorbeeld een setje nieuwe stoelen voor op m’n balkon) heb ik even naar de rentetarieven gekeken. Onder het kopje “verantwoord lenen” op de website van de Kredietbank wordt mij verzekerd dat ik niet te veel rente betaal. En volgens de Kredietbank is 11,2% rente blijkbaar niet te veel... Nou, dan is die vervelende Leen van Frisia nog goedkoper!

Omdat de Groningse Kredietbank het nalaat, zal ik het nog maar even vermelden:

Heb jij hem ook al in de bus gehad? Ik ontving gisteren de folder van Kees van Helden tussen mijn reclamefolders. Deze Christelijke spam is naar 6 miljoen huishoudens verstuurd om zo het woord van God te verspreiden en de wetenschap onderuit te halen. Iedereen mag van mij geloven wat hij wil, maar val me er niet mee lastig!

Ik geloof niet in het sprookje dat de aarde in 6 dagen is geschapen en de dinosauriërs samen met de mensen op aarde hebben geleefd. Nee, ik geloof in de wetenschap: het systematisch geordende geheel van het weten en van de regels, wetmatigheden, theorieën, hypotheses en systemen waarmee verdere kennis verkregen kan worden. Die wetenschap die bewezen heeft dat de aarde miljoenen jaren oud is, dat het heelal nog steeds uitdijt in plaats van een plek waar God ons vanaf zijn wolk begluurt.
Noem me een wetenschapper of darwinist, maar ik ben zeker geen creationist. In navolging van de oproep van verschillende weblogs stuur ik de brochure "Evolutie of Schepping” dan ook terug naar zijn maker (K. van Helden, Slenk 10, 8321 LD Urk, postzegel niet nodig). Zie voor meer informatie ook: http://www.terugnaarjemaker.nl
Juist in het jaar dat we herdenken dat Charles Darwin 150 jaar geleden zijn baanbrekende boek “The Origin of Species” schreef, mag een dergelijke indoctrinatie weer terug naar Urk!

Een half jaar na dato heb ik dan eindelijk een selectie van m'n Zuid-Afrika foto's op m'n website gezet. Ik heb de 50 mooiste foto's die ik heb genomen online gezet. De overige 1950 foto's zijn deels in de digitale prullenbak beland en staan deels in iPhoto. Het viel dus niet mee om een selectie te maken die een goed beeld geeft van de prachtige reis die ik heb gemaakt en die ook nog eens overzichtelijk is, want wie zit er nou te wachten op 1000 foto's van impala's, pinguins of mijn kop..?

Het is een lekker kleurrijke selectie geworden met veel bloemen en beesten.
Klik snel hier om direct naar het Zuid-Afrika fotoalbum te gaan!

Zaterdag 17 januari vierde Marieke en ik onze verjaardagen én het feit dat we nu toch echt samenwonen, genoeg redenen voor een goed feestje.

Maar wat heb je nou nodig voor een echt goed feestje? Allereerst een leuke uitnodiging die je ruim van tevoren verstuurd. Verder volgen hieronder de ingrediënten:

De bovenstaande lijst is niet compleet en zeker niet uitputtend. Het is altijd mogelijk om je eigen ingrediënten toe te voegen. De bereiding is heel simpel: zorg voor een ruimte waar iedereen kan staan en/of zitten, zorg vervolgens dat iedereen om 22:15 binnen is en voeg dan naar eigen inzicht de rest van de ingrediënten gedurende de avond toe. Een goede smaakmaker is  het tonen van een van de geweldige cadeaus gedurende de avond.

En het resultaat? Dat heb ik (en eenieder die in de drukte de hand heeft weten te leggen op mijn camera) in de onderstaande 66 beelden proberen vast te leggen. Klik op een van de foto’s, daarna kan je met de pijltjestoetsen naar de volgende/vorige foto of je kan een slideshow starten.


Hartelijk bedankt voor de cadeaus en de gezellige toevoeging aan de avond! We hebben een topavond gehad!

De laatste keer dat ik op natuurijs heb gestaan was in de winter van 1996-1997. De laatste herinnering die ik hieraan heb was op 4 januari 1997 toen ik een stukje met de Elfstedentocht heb meegeschaatst. Daarna is er jarenlang geen vorstperiode geweest die lang genoeg voortduurde zodat er zich een mooie ijsvloer kon vormen op de prachtige natuurgebieden.

Het was dan ook genieten toen de temperaturen tegen het einde van het jaar steeds langer onder 0 bleven. Op 30 december heb ik een rondje door het koude Grunn gefietst om te zien of er al geschaatst kon worden. In het Noorderplantsoen en in het stadspark waagden de eerste mensen zich al op het ijs dus heb ik ook maar de schaatsen van de zolder gehaald. En op oudejaarsdag was het dan zover, het eerste rondje op een natuurijsbaan in Friesland! En dan niet zo'n betonnen bak waar een laagje water overheen is gespoten, maar een weiland met een plens bevroren water erop. Zo'n ijsbaan waar de grassprieten op sommige plaatsen nog gewoon door het ijs steken.

Op 3 januari was het ijs zo sterk dat er een echte toch geschaatst kon worden door natuurgebied de Wieden bij Belt-Schutslood! Prachtig zwart ijs en soms net zo glad als op een kunstijsbaan. Na 30km schaatsen tussen de rietvelden en een broodje rookworst met een biertje leek de eerste natuurtocht van 2009 onovertreffelijk! Na de Belterwiedentocht (30km) op 8 januari en een rondje Zuidlaardermeer (10km) op 9 januari bleek dat het toch nóg mooier kon. Afgelopen zaterdag werd ik mijn de mede-schaatsters getrakteerd op een strakblauwe lucht, lekker ijs en witte bomen en rietkragen. Na een tocht van zo'n 40km dwars door Giethoorn en de prachtige omgeving van Jonen en tegen de wind in vechten op de Beulakkerweide was ik een gelukkig schaatsmens. Maar wel een met een oververmoeide rug.. Tja als je nooit sport en ineens dik 100km gaat schaatsen, dan kan je dat ook wel verwachten.

Gelukkig heb ik niet alleen een saai verhaal voor jullie, maar heb ik ook foto's geschoten! Klik snel door naar het schaats-fotoalbum >>

Afgelopen weken ben ik druk bezig geweest met het fotoalbum van Zuid-Afrika. Van de 4000 gemaakte foto's moest eerst een overzichtelijke selectie worden gemaakt. Uiteindelijk hield ik aan het einde van dit proces 1200 foto's over... En dan moet het echte werk nog beginnen.

De eerste vraag is waar je je fotoalbum af moet laten drukken, dus ben ik eens gaan kijken wat de consumentenbond aanraadt. Hieruit kwamen drie bedrijven: Albumprinter, Webprint en Myphotobook. Door de beperkte mogelijkheden viel Webprint meteen af, Albumprinter levert geen software voor de Mac en heeft een beperking tot 120 pagina's. Gezien de enorme bult foto's leek me dat wat aan de krappe kant. Uiteindelijk kreeg ik van m'n broertje de tip om eens te kijken naar Blurb.com. Deze bleek een stuk goedkoper dan Myphotobook en de software zag er ook prima uit!

Dus ben ik de afgelopen weken druk bezig geweest met foto's selecteren, bewerken en vervolgens zo ordenen dat het allemaal een leuk geheel vormt. Op zo'n moment zijn programma's als Photoshop en iPhoto echt onmisbaar! Gistermiddag kon eindelijk het album in definitieve vorm worden verzonden, nu kan ik niks anders dan geduldig wachten tot hij wordt thuisbezorgd.
Het voordeel van bestellen via Blurb is dat je ook in dollars en Britse ponden kan betalen. Gezien de lage stand van de pond scheelt dit ook nog eens een leuk bedrag!

Mijn fotoboek bevat uiteindelijk zo'n 400 foto's, verdeeld over 148 pagina's. Klik op het onderstaande plaatje voor een overzicht:

Eén ding wat niet mag ontbreken tijdens een bezoek aan Zuid-Afrika is de safari en waar kan je dit beter doen dan in het bekende Krugerpark? Dus stond de wekker ’s ochtends om 5 uur zodat we rond zonsopgang in het park konden zijn.

Het Krugerpark is zo groot als half Nederland en voorzien van enkele prachtig geasfalteerde wegen en prima begaanbare onverharde wegen. Omdat dieren een auto niet als een gevaar zien kan je eenvoudig dichterbij komen. Uit de auto stappen is niet mogelijk omdat je daarmee het jachtinstinct van sommige dieren prikkelt waarvan de gevolgen zich wel laten raden. Gelukkig zijn er wel verschillende kampen waar je even de benen kan strekken en wat kan eten.

We rijden met een vaartje van 25km/uur vanaf de Numbi-gate richting Skukuza. Nick rijdt als gids voorop en wijst ons op de eerste impala’s (klik op de link voor de foto). We kijken, maken wat foto’s en verbazen ons dat de beestjes zo rustig blijven zitten. Even verderop zien we een kudu grazen, de grote neef van de impala. Op deze weg zouden eerder olifanten gespot zijn, maar wij zien (en ruiken) slechts de grote hopen mest die ze hebben achtergelaten. Als we door het dichte gras naast de weg turen zien we een aantal buffels lopen. De buffel is het meest onvoorspelbare dier en daardoor ook een van de gevaarlijkste dieren die in Kruger rondloopt. De buffel is ook het eerste dier van de ‘Big 5’ die we zien. De Big 5 zijn de meest populaire dieren om te zien op een safari, maar ook de meest gevaarlijke! Na al verschillende groepen Impala’s hebben gezien willen we nu toch wat meer van het echte werk. Gelukkig worden we niet veel later beloond als we een aantal giraffen en een zebra zien grazen,

Nadat we een zandpad zijn opgedraaid zien we nog meer impala’s. Even verderop hupst er een neushoornvogel langs de auto, deze nieuwsgierige beesten zijn verkrijgbaar met rode en gele snavels. Dit beest kennen jullie wel als Zazu uit de Lion King. We rijden rustig verder richting het kamp waar we willen ontbijten als we in de bosjes ineens een gigantische  olifant zien. De olifant staat rustig te eten en ik heb mooi de tijd om wat foto’s te maken.

Als we rond 10 uur eindelijk aan het ontbijt zitten kunnen we tevreden terugkijken op de eerste paar uurtjes Krugerpark. De rest van de dag rijden we nog heel wat kilometers door het prachtige park. We zien onder andere warthogs (Pumba uit de Lion King) en verschillende apen. Op het moment dat we even stilstaan om naar de bavianen te kijken, komt een grote baviaan naast de auto staan om te zien of we nog wat lekkers voor hem hebben. We houden de ramen en deuren goed gesloten aangezien deze apen erom bekend staan om je auto in te klimmen en alles te vernielen in hun zoektocht naar eten..

Onze lunch eten we op met uitzicht op een halfdroge drinkplas waar enkele krokodillen in de zon liggen. Ik schrik op van een flinke brul die van onderaan de heuvel leek te komen, zou er een hongerige leeuw op zoek zijn naar zijn lunch? Het blijken nijlpaarden te zijn, onvoorstelbaar wat een geluid die beesten kunnen produceren.
Op weg naar de uitgang zien we een oude olifant die een van zijn slagtanden is kwijtgeraakt, een enorme hagedis en een prachtige Afrikaanse visarend die net aan zijn avondeten is begonnen. Ook zien we een oude giraffe, de leeftijd van een giraf kan je aflezen aan de kleur van z’n vlekken, hoe donkerder hoe ouder de giraffe. Deze giraffe heeft al heel wat te verduren gehad, er mist een hap uit z’n oor, hij heeft flinke littekens en een enorm opgezwollen knie.



We zijn voor zonsondergang bij Krokodilbrug waar we een ochtendwandeling boeken voor de volgende dag. Daarna rijden we door naar Komatipoort, een stoffig boerengat, maar met een prachtig guesthouse. Na het eten valt iedereen om 9 uur in slaap, want de wekker staat weer om 5 uur..

In het pikdonker rijden we weer richting Krugerpark, onderweg zien we af en toe een paar witte sportschoenen oplichten in onze koplampen waaruit we kunnen opmaken dat de eerste mensen weer naar hun werk lopen.
Even voor zonsopgang vertrekken we in een safaritruck en rijden we rustig door het park. We zijn op pad met twee gewapende rangers die ons zullen begeleiden tijdens de morning walk. Tijdens het ochtendgloren zien we twee neushoorns staan, een mamaneushoorn met een enorme hoorn en een kleintje. Niet veel verder stoppen we langs de kant van de weg om te beginnen aan onze wandeling. Onze gids Billy legt uit dat we allemaal achter elkaar aan moeten lopen, hierdoor zien roofdieren ons als een grote (en dus sterke) groep waardoor ze minder snel zullen aanvallen. Daarnaast krijgen we de instructie om zo snel mogelijk een boom in te klimmen als hiertoe opdracht wordt gegeven. Vervolgens laat Billy zien hoe hij zijn geweer laadt en op welk moment we ons dus echt zorgen moeten maken.. Na deze geruststellende woorden en de gedachte aan de enorme neushoorn iets verderop, trekken we te voet de bosjes in. In de verte horen we een leeuw brullen en plots ziet onze gids in de verte wat bewegen. We stoppen en turen door de bosjes maar zien niks tot er opeens een hyena voorbij komt lopen. Op zo’n 20 meter afstand zien we vervolgens zes van deze beesten voorbij lopen. Als er een stopt en kijkt of wij nog een lekker toetje zouden kunnen zijn brengt Billy zijn geweer in de aanslag. De hyena heeft waarschijnlijk al genoeg gegeten en besluit door te lopen.



Tijdens de rest van de wandeling zien we enkele maalstenen, dit zijn platte stenen die door de bosjesmannen werden gebruikt om bijvoorbeeld mais te malen. Heel bijzonder om te bedenken dat er 100 jaar geleden mensen konden overleven tussen al deze wilde dieren.
Even verderop stopt de gids bij een kudu-toilet, een grote hoop mest bestaande uit keutels van een kudu-mannetje. De gids pakt een paar keutels en deelt ze uit, vervolgens stopt hij er eentje in z’n mond en probeert de keutel zo ver mogelijk te spugen. Wanneer hij ons vraagt zijn voorbeeld te volgen gooien de meeste mensen hun keutel weg. Hoewel de keutels er niet heel smerig uitzien besluit niemand het voorbeeld van de gids te volgen. Kudupoep spugen blijkt een sport te zijn in delen van Afrika, waarbij het record op 15,56m staat, gekke jongens die Afrikanen.
Billy lijkt een fascinatie voor mest te hebben, want even later komt hij met een enorme olifantendrol aanzetten. Deze drollen zijn handig om je vuur mee aan te maken of om van je verkoudheid af te komen. Na een stuk van de drol te hebben aangestoken krijgt iedereen de kans om een flinke snuif olifantendrolrook in te ademen. Lekker is het niet, maar ik had wel het gevoel dat m’n neus helemaal schoongebrand werd.

Na een prima ontbijtje in de rimboe lopen we weer terug naar de auto en worden we weer in het kamp afgezet. Vanaf hier rijden we de route die door de eigenaar van het guesthouse werd aangeraden. Deze route was zeer zeker de moeite waard; we zien een groep wildebeesten, aapjes, olifanten, giraffen en neushoorns. De eerste neushoorn steekt niet ver voor onze auto de weg over, midden op de weg staat hij plotseling stil om ons met z’n kleine kraaloogjes aan te kijken. Gelukkig loopt hij daarna weer verder de bosjes in. ’s Middags zien we eindelijk de eerste leeuwen! Verscholen achter stekelige acaciabomen liggen enkele leeuwen rustig in het zonnetje.

Als we weer op weg zijn naar de uitgang zien we ineens vier olifanten staan, twee reusachtige moeders met twee kleine fantjes. Ze staan op enkele meters van onze auto en kunnen een paar mooie close-up foto’s maken. Omwille van de tijd besluit ik voorzichtig om de olifanten heen te rijden, plotseling draait een olifant zich om richting onze auto. De olifant zet een paar stappen in onze richting klappert met z’n oren en trompettert om zijn waarschuwing kracht bij te zetten. Als ons hart weer een normaal ritme heeft bereikt loopt de olifant rustig voor onze auto langs en kan ik nog een paar mooie foto’s maken. Van achter uit de auto klinken twee paniekerige stemmen “Jochem, nu achteruit!”, “Jochem, stop met foto’s maken, je maakt de olifant boos!”, “niet in paniek raken, niet in paniek raken..”. Ik wacht tot alle olifanten rustig zijn overgestoken en kan vervolgens rustig door rijden.

Bijna bij de uitgang van het Krugerpark zien we ineens een aantal auto’s langs de kant van de weg staan. Ik wring onze auto ertussen en zie een prachtig luipaard langs de weg de bosjes in lopen. Ik grijp m’n camera en probeer wat foto’s te nemen, terwijl Nick stuurt geef ik langzaam gas zodat we het luipaard rustig kunnen volgen tot hij in het bos is verdwenen. Hebben we net voor het einde van de dag toch nog alle dieren van de Big 5 gezien!

Klik hier om direct naar het Zuid-Afrika fotoalbum te gaan!

Zuid-Afrika, een land met een prachtige natuur, maar ook een land waar arm en rijk heel ver van elkaar verwijderd zijn. Een land waar de minister van volksgezondheid beweert dat AIDS te genezen is door bietensap te drinken en waar de president wordt bijgestaan door een medicijnman die bij belangrijke beslissingen een paar kippenbotjes raadpleegt. Een land waar je op het ene moment door een tropisch regenwoud loopt en even later door de woestijn rijdt. Waar je boze olifanten voor je auto kan krijgen en waar pinguïns onder je auto kunnen kruipen.

Zuid-Afrika stond al enige tijd op mijn verlanglijstje van landen die ik ooit nog wilde bezoeken. Dankzij verschillende boeken van Wilbur Smith was mijn interesse voor dit deel van de wereld langzaamaan gegroeid. Ik was dan ook direct enthousiast toen mijn ouders besloten om met het hele gezin naar Zuid-Afrika te gaan om daar m’n jongste broertje Nick op te zoeken die daar sinds mei stage loopt.

Op 19 juli vertrokken we van Schiphol richting Johannesburg. Na een nacht in een hotel naast het vliegveld namen we de huurauto’s in ontvangst en kon het avontuur beginnen. De snelwegen zijn voorzien van een prima laag asfalt en de vluchtstrook wordt als wandelroute door de arme bevolking gebruikt. Waar ze vandaan komen en waar ze heen gaan is ons een raadsel, maar om de haverklap lopen er mensen langs de snelweg. Moeders met kleine kinderen, vrouwen met enorme manden op hun hoofd of iemand die duizenden plastic zakken meedraagt zodat je alleen aan de looprichting af kan leiden aan welke kant z’n hoofd moet zitten. In Swaziland had iemand zijn zoontje van een paar jaar oud volgehangen met bladeren, op het moment dat wij langsreden sloeg pa op de trommel en moest het kind gaan dansen...

Vanaf Johannesburg veranderd het landschap van saai en vlak langzaam naar heuvelachtig. Het landschap zou hier prima als decor voor Lord of the Rings kunnen dienen; glooiende heuvels, meestal bruin, maar ook regelmatig zwartgeblakerd van de winterbranden. Als we in Middelburg even een plaspauze inlassen worden we benaderd door een man die ons verteld dat er bij het tolstation iets verderop problemen zijn met betalingen en we beter een prepaid kaart kunnen kopen. Nadat de creditcard in de automaat is verdwenen is man ook weg en blijkt de kaart niet meer terug te komen. Hoewel we de kaart direct geblokkeerd hebben blijkt er toch meerdere malen geld mee afgeschreven. Tot zover het vertrouwen in de Zuid-Afrikanen...

Als we onze weg vervolgen richting Hazyview verbeterd ons humeur weer naarmate de schoonheid van de natuur toeneemt. Vanaf de Long Tom pas genieten we op 2100m hoogte van een prachtig uitzicht. De volgende dag rijden we via de panoramaroute langs prachtige watervallen en magnifieke vergezichten. Vanaf een rotspunt genieten we van het prachtige uitzicht op de drie rondavels en de Blyderiver canyon.

Op dit moment ben ik nog bezig met het uitzoeken van de 4000 foto's. Zodra ik dit heb teruggebracht tot een overzichtelijk aantal foto's zal ik een selectie op mijn website plaatsen.